ماموریت من ایجاد تعادل است؛ در برابر جدیت، شوخی؛ در برابر شهر، جنگل؛ در برابر پرگویی، سکوت؛ و سرانجام، نانوشتن.

در نمایش کثرت، من تجلی موقت خدای یگانه‌ام؛ او هر لحظه نقشی می‌گیرد و من نقش مقابلش را، در عشقبازی بی‌پایانِ وحدت.

انسان مانند سلول سرطانیِ زمین از تعادل خارج شده؛ راه درمان، آگاهی، قناعت، کاهش طمع و بازگشت به سکون و مراقبه است.

نانوشتنی راه پیشرفت نیست؛ راه بازگشت از کلمات و ذهن و هویت است: مرگِ ایگو، سبک‌شدن، آزادی و رسیدن به خدا.

عشق، حقیقتی نانوشتنی و هزارچهره است که هم می‌میراند و هم زنده می‌کند؛ پنهان‌ترین راز و آشکارترین خدای دیوانگان و عاشقان جهان.

فرای کلمات و ذهن، جهانی هست که تنها با سکوت، مراقبه و حضور در لحظه درک می‌شود؛ نوشتن از آن، اشاره‌ای ناگزیر به نانوشتنی است.

نویسنده تجربه سایکودلیک MDMA خود را شرح می‌دهد: کمرنگ شدن ایگو، گفتگو با آگاهی درون، و رسیدن به یگانگی با خدا.

بدن معنوی‌تر از ذهن است. مسیر معنویت از توجه آگاهانه به بدن آغاز می‌شود؛ ذهن حجاب، منبع ایگو و عامل نزاع است.

حقیقت فراتر از ایدئولوژی‌ها و گروه‌بندی‌های سیاسی، در لحظه حال، مراقبه و سکوت است؛ بی‌نهایت وجه دارد و نانوشتنی است. (خلاصه ماشین)

متنی صریح و واضح و تند، در موضوع مرگ! یا می‌ترسی و از آن فرار می‌کنی. یا آن را در آغوش می‌گیری!

مقایسه برنامه‌ریزی عادی و بودن در سیالیت لحظه با اعتماد به جبر و داستان عشق. ترکیب بی عملی و خدمت و سرسپردگی.

این متن می‌گوید رهایی از تصور «زندگی من» و مرگ ایگو، انسان را به حضور، لطافت و تأثیرگذاری می‌رساند.(خلاصه ماشین)

موت اختیاری یا مرگ آگاهانه به تمرین آگاهی در زندگی اشاره دارد، به‌گونه‌ای که فرد با درک و پذیرش مرگ، به زندگی آگاهانه‌تری دست یابد.

انسان‌ها یا مقلد جامعه‌اند یا شورشی؛ رشد معنوی و اصالت واقعی، تنها با رهایی از ذهنیت گله‌ای و پذیرش تنهایی ممکن می‌شود.

مسابقۀ دنیا به مقایسات مادی و معنوی پرداخته و با راهکارهای مختلفی از جمله خوددوستی و شکرگزاری، به احساس بی‌ارزشی و حسادت مقابله می‌کند.

نویسنده در وسط جنگ، به راه‌هایی برای جلوگیری از خشونت و ترویج محبت و یگانگی تأکید کرده و از دعا برای همه طرف‌ها سخن می‌گوید.

این نوشته به بررسی واقعیت خشن و بدون رحم طبیعت می‌پردازد، جایی که بقا و قدرت قوانین حاکم هستند و انسان‌ها نیز از این الگو پیروی می‌کنند.